ആണ്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെ മഴ

പെരുമഴക്കാലത്ത് പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന തേക്കുമരങ്ങള്‍ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുരയിടത്തിനടുത്താണ് എന്‍റെ വീട്. ആ പുരയിടം ഞങ്ങളുടെ അയല്‍വാസികള്‍ ഒരു കാടുപോലെ സംരക്ഷിച്ചുപോന്നിരുന്നു. വീടിന്‍റെ തെക്കുഭാഗത്ത്‌ അയല്‍വീട്ടുകാരുടെ തേക്കിന്‍ കാട്ടിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു കിളിവാതിലുണ്ടായിരുന്ന മുറിയായിരുന്നു എന്റേത്. ആ തേക്കുതോട്ടത്തില്‍ പെയ്യുന്ന മഴയാണ് എന്‍റെ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായ മഴക്കാഴ്ച്ചകളിലൊന്ന്. ജലത്തുള്ളികള്‍ വീഴുമ്പോള്‍ താഴോട്ടും മേലോട്ടും ഊയലാടുന്ന വലിയ ഇലകളുള്ള തേക്കുമരങ്ങള്‍. അവയ്ക്കു താഴെ അനേകം കരിയിലകളെ പുതച്ചുകിടക്കുന്ന നനഞ്ഞ മണ്ണ്. കുറ്റിച്ചെടികള്‍ക്കും വള്ളിച്ചെടികള്‍ക്കുമിടയില്‍ അപൂര്‍വ്വമായിക്കാണുന്ന ഒരു തെച്ചിപ്പൂങ്കുലയോ കാശാവിന്‍ പൂവോ മഴ നനഞ്ഞ സന്തോഷത്തില്‍ ചിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതിന്‍റെ വര്‍ണക്കാഴ്ച.

ഏറെ പുരാതനമായ ഒരു തറവാടാണ് എന്‍റെ വീട്. പടിപ്പുരയും പത്തായപ്പുരയും തൊഴുത്തും വലിയ മുറ്റവും ഒക്കെയുള്ള ഒരു മാളിക വീട്. പത്തായപ്പുരയുടെ മുകളിലെ  മുറിയിലിരുന്നാല്‍ കിളിവാതിലിലൂടെ എനിക്ക് മുറ്റത്ത് വീഴുന്ന മഴ കാണാം. ഓട്ടിന്‍ പുറത്തുകൂടി അത് താഴേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങുന്നത് കാണാം. ചായമക്കാനിയിലെ പാല്‍ചായയുടെ നിറത്തില്‍ മുറ്റത്തെ ഓവിനടുത്തേക്ക് മഴവെള്ളം ഒഴുകി നീങ്ങുന്നത്‌ കാണാം. മുറ്റത്തിനപ്പുറം മഴവീഴുമ്പോള്‍ തലയാട്ടുന്ന ചേമ്പിലകളെ കാണാം. മഴയില്‍ നനയാത്ത ചേമ്പിലകള്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെ വലിയ കൌതുകങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. ബാല്യത്തിലെ അത്തരം മഴക്കാഴ്ച്ചകള്‍ പ്രചോദിപ്പിച്ചയത്ര വളര്‍ന്നുവന്നപ്പോള്‍ മഴയെ പ്രണയിക്കാനായിട്ടില്ല എനിക്ക്. മഴയോട് ഒച്ചവെക്കുന്ന തവളകളും മഴ മാറിയ രാത്രിയില്‍ കേള്‍ക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ ഗാനമേളയും മഴകഴിഞ്ഞു പൊടിഞ്ഞുവരുന്ന മഴപ്പാറ്റകളുടെ ദുരന്തവും അന്നത്തെപ്പോലെ ഇന്ന് മനസ്സിനെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നില്ല. വളരുമ്പോള്‍ നമുക്കങ്ങനെ പലതും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കുട്ടിക്കാലത്തെ മഴയാണ് എന്‍റെ മഴ.

വീടിനടുത്തായി ഒരു തോടുണ്ട്. നെന്മിനി മലയില്‍ നിന്നും ഉത്ഭവിക്കുന്ന ആ തോട് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം തന്നെയായിരുന്നു എന്ന് പറയാം. മലയില്‍ മഴ പെയ്താല്‍ തോട് നിറഞ്ഞു കവിയും. കലങ്ങിവരുന്ന കൊങ്ങന്‍വെള്ളം തോട് കവിഞ്ഞു കവുങ്ങിന്‍ തോപ്പിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറും. കുത്തുവലയും ചൂണ്ടയുമായി ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളും വലിയവരും തോട്ടില്‍ മീന്‍ പിടിക്കാനിറങ്ങുന്നത് അക്കാലത്താണ്. കടലുണ്ടിപ്പുഴയില്‍ നിന്നു ചെറുതും വലുതുമായ മത്സ്യങ്ങള്‍ തോട്ടിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്ന കാലമാണ് അത്. മുഷി, കോട്ടി, കരുതല, വരാല്‍, ആരല്‍, മനഞ്ഞില്‍, ചെള്ളി, പൂയാന്‍, പരല്‍മീന്‍...അങ്ങനെ വിവിധയിനം മീനുകള്‍. പാടത്തുനിന്നും തോട്ടിലേക്ക് വെള്ളം വീഴുന്ന ‘അറ്റംകലായ’കളില്‍ രസകരമായ പരല്‍മീന്‍ ചാട്ടം കാണാം. അവിടെ തുണി കെട്ടിയും കുരുത്തിവെച്ചും ഞങ്ങള്‍ മീന്‍ പിടിക്കും. ബാക്കി സമയം മുഴുവന്‍ തോട്ടിലെ കലക്കവെള്ളത്തില്‍ നീന്തിത്തിമര്‍ക്കും.

പെരുമഴയത്ത് പാടവരമ്പിലൂടെ കുടചൂടി നടക്കുന്നത് അന്നുമിന്നും ഇഷ്ടമാണ് എനിക്ക്. വഴുക്കുന്ന വരമ്പില്‍ സൂക്ഷ്മതയോടെ നടക്കുമ്പോള്‍ തുറിച്ച കണ്ണുകളോടെയിരിക്കുന്ന പോക്കാന്‍ തവളകളെ കാണാം. അടുത്തെത്തുമ്പോള്‍ അവ വയലിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ‘പ്ലും’ന്ന് ചാടും. മഴയുടെ ഇരമ്പലിനൊപ്പം അവയുടെ പേക്രോം കരച്ചിലും കൂടിച്ചേര്‍ന്ന്  രസകരമായ ഒരു സിംഫണി രൂപപ്പെടുന്നത് കേള്‍ക്കാം. വരമ്പുകളുടെ പള്ളയ്ക്കു വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പുല്‍ക്കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് പച്ചത്തുള്ളന്മാര്‍ (പച്ചപ്പയ്യ്‌ എന്നാണ് ഞങ്ങള്‍ പറയുക) നെല്‍ചെടികളിലേക്ക് വിമാനം പറത്തും. തവിട്ടു തുമ്പികള്‍ മഴയും കൊണ്ട് വയലിന് മീതെ തലങ്ങും വിലങ്ങും പാറിനടക്കും. പാടവരമ്പത്തൂടെ ഇതെല്ലാം കണ്ടു നടക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പാട്ടുവരും. മറ്റാരും കേള്‍ക്കാത്ത, എന്‍റെ കുടയുടെ ഇട്ടാവട്ടത്തില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ആ പാട്ടുകള്‍ മഴയുടെ സംഗീതവുമായി ചേര്‍ന്ന് അദൃശ്യതരംഗങ്ങളായി അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ലയിച്ചു മായും.

പറങ്കിമാവിന്‍ തോട്ടത്തിലൂടെ മഴകൊണ്ട്‌ കശുവണ്ടി പെറുക്കി നടന്ന കുട്ടി, മുറ്റത്തൊഴുകുന്ന കലക്കവെള്ളത്തില്‍ ചിറകെട്ടി മീന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളര്‍ത്താനിടുന്ന മണ്ടന്‍ കുട്ടി, ഇടവപ്പാതിയിലെ ആകാശക്കോലാഹലങ്ങള്‍ കേട്ട് അറയിലെ പത്തായത്തിനു മുകളില്‍ വിറച്ചുകിടന്ന പേടിത്തൊണ്ടന്‍ കുട്ടി, ചോരുന്ന വീടിന്‍റെ വെള്ളം വീഴുന്നിടത്തൊക്കെ പാത്രങ്ങള്‍ നിരത്തുന്ന മിടുക്കന്‍ കുട്ടി, കനത്തുപെയ്ത മഴയില്‍ മുറ്റത്ത് നിറഞ്ഞ ചെളിവെള്ളത്തിലേക്ക് അനിയത്തിമാരെ തള്ളിയിട്ട് ഉമ്മയുടെ തല്ലുവാങ്ങുന്ന വികൃതിക്കുട്ടി, കൊങ്ങന്‍ വെള്ളത്തില്‍ ഒഴുകിപ്പോവുന്ന തേങ്ങയും വിറകും മറ്റും പിടിക്കാന്‍ ജീവന്‍ പണയം വെച്ച് കൈതപ്പൊന്തകള്‍ക്ക് മീതെക്കൂടി നീന്തിചെല്ലുന്ന ഉശിരന്‍ കുട്ടി... ആ കുട്ടികളെല്ലാം ഈ ഞാനായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ന് കൌതുകവും സന്തോഷവും തോന്നുന്നുണ്ട്. അത്രയൊന്നും നിരാശാഭരിതമായിരുന്നില്ല എന്‍റെ ബാല്യകാലം എന്ന തിരിച്ചരിവുണ്ടാകുന്നുണ്ട്.

മഴയും മഴക്കാലത്തെയും ഏറെ പ്രണയിച്ച കുട്ടിയായിരുന്നിട്ടും അക്കാലത്തെ ഒരു മഴദിവസം വല്ലാത്ത പേടിയായി ഇന്നും ഉള്ളിലുണ്ട്. ഞാനന്ന് അഞ്ചിലോ ആറിലോ പഠിക്കുകയാണ്. രണ്ടുമൂന്നു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരെയാണ് സ്കൂള്‍. മഴക്കാലമായിരുന്നെങ്കിലും രാവിലെ പോകുമ്പോള്‍ മഴയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കുടയുമെടുത്തില്ല. പക്ഷെ ഉച്ചയോടെ മഴ കനത്തു. തിരിമുറിയാത്ത തുള്ളിക്കൊരു കുടം പേമാരി. ഒപ്പം കനത്ത ഇടിയും മിന്നലും. വൈകുന്നേരം സ്കൂള്‍ വിട്ടപ്പോഴും അത് തന്നെ സ്ഥിതി. കുട സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരൊക്കെ മഴത്തിറങ്ങിപ്പോയി. ചിലരെ രക്ഷിതാക്കള്‍ കുടയുമായി വന്നു കൊണ്ടുപോയി. കുടയില്ലാത്തതിനാലും കുടയുള്ള കൂട്ടുകാരാരും എന്‍റെ വഴിക്കില്ലാത്തതിനാലും ഞാന്‍ മാത്രം സ്കൂള്‍ വരാന്തയില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മഴ ചെറുതായി ഒന്നമരുകയും ഞാന്‍ ഓടിച്ചെന്നു സ്കൂളിനടുത്തുള്ള ചെറിയ അങ്ങാടിയിലെ പീടികവരാന്ത വരെ എത്തുകയും ചെയ്തു.

പക്ഷെ, മഴ പിന്നെയും കനത്തു. ഏറെ നേരം അവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്കേണ്ടി വന്നു. കുടചൂടി വന്ന പലരും പീടികവരാന്തയില്‍ വിഷണ്ണനായി നില്‍ക്കുന്ന എന്നെ കണ്ടു. ‘കുട കൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ലേ?’ എന്ന് ചോദിച്ചു. സ്കൂളില്‍ വരുമ്പോള്‍ കുടകൊണ്ടുവരാത്ത മടിയെ ശാസിച്ചു. നേരം പിന്നെയും ഒരുപാട് വെറുതെ പോയി. അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ ഇരുട്ടുമൂടിയത് സമയത്തെ പെരുപ്പിച്ചുകാണിച്ചു. ഇനിയും നിന്നാല്‍ രാത്രിയാവുമെന്നും പിന്നെ എന്തുചെയ്യുമെന്നും ചിന്തിച്ച് ഞാന്‍ അങ്കലാപ്പിലായി. ചെവി തുളയ്ക്കുന്ന ഇടിയേയും കണ്ണ് മഞ്ഞളിക്കുന്ന മിന്നലിനെയും വകവെക്കാതെ ഞാന്‍ മഴയത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി ഓടാന്‍ തുടങ്ങി. പുസ്തകക്കെട്ടു കുപ്പായത്തിന്‍റെ ഉള്ളില്‍ തിരുകിക്കയറ്റി അതിനെ ഒരു കൈകൊണ്ടു നെഞ്ചത്തമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചു സര്‍വശക്തിയും സംഭരിച്ചുള്ള ഓട്ടം. ആകാശം എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ചരല്‍ വാരിയെറിയുകയാണ്. ഷര്‍ട്ടും ട്രൌസറും മിനുട്ടുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ നനഞ്ഞുപിണ്ടിയായി. പുസ്തകങ്ങളും തഥൈവ. ഇനി ഉമ്മയുടെ വക അടി വേറെ കിട്ടും. എന്നാലും പുസ്തകങ്ങള്‍ ഉമ്മ അടുപ്പിന്‍ കണ്ണിയില്‍ വെച്ച് ഉണക്കിത്തന്നോളും. പക്ഷെ ഫൌണ്ടന്‍ പേന കൊണ്ടെഴുതിയ അതിലെ അക്കങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളും ഇനി മായാതെ ബാക്കിയുണ്ടാവുമോ ആവോ!

സര്‍വ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച്, മഴയുടെ ഹുങ്കാരത്തെ വെല്ലുവിളിച്ച് ഞാന്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പെട്ടെന്ന് ഒരു കനത്ത ശബ്ദവും വെളിച്ചവുമുണ്ടായി. എന്‍റെ കാലുകള്‍ സ്പര്‍ശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂമി ഒരു കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ ഒന്നു പിടഞ്ഞു. ഞാന്‍ കരണംകുത്തി മഴവെള്ളത്തിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. കണ്ണുകളിലൂടെ പൊന്നീച്ച പറക്കുന്നു! കൈകാലുകള്‍ ഐസില്‍ കിടന്നു മരവിച്ചുപോയതു പോലെ തോന്നി. വെട്ടിയിട്ട വാഴപോലെ ചെളിവെള്ളത്തില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് മനസ്സ് പറഞ്ഞുതന്നു.

എനിക്ക് ഇടിമിന്നലേറ്റിരിക്കുന്നു!

ഞാന്‍ മരിക്കാന്‍ പോവുകയോ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുകയോ ആണ്!

അത്രയും മനസ്സിലോര്‍ത്തതും ‘എനിക്ക് ഇടി തട്ടിയേ...’ എന്ന് വലിയവായില്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ തട്ടിപ്പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ഞാന്‍ അടുത്തുകണ്ട ചായക്കടയിലോടിക്കയറി.  അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവര്‍ക്കിടയിലേക്ക് തളര്‍ന്നു വീണു. കടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആളുകള്‍ എന്നെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്‍പ്പിച്ചു പുറത്തുതട്ടിയും പിടിച്ചുകുലുക്കിയും കൈകാലുകള്‍ ഉഴിഞ്ഞുതന്നും പലതും പറഞ്ഞു സമാധാനിപ്പിച്ചും എന്‍റെ പേടി മാറ്റാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സാവധാനം ഞാന്‍ നോര്‍മലായി. മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യം വന്നു.

എന്തായിരുന്നു എനിക്ക് സംഭവിച്ചത്?

അവിടെ കൂടിയവരുടെ സംസാരത്തില്‍ നിന്നാണ് ചിത്രം തെളിഞ്ഞു വന്നത്. ഞാന്‍ വീണതിന്‍റെ വളരെ അടുത്ത സ്ഥലത്ത് നിലമിറങ്ങി ഇടിവെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പാറക്കൂട്ടങ്ങള്‍ ധാരാളമുള്ള സ്ഥലമായത് കൊണ്ട് ഇടിയുടെ ആഘാതത്തില്‍ ഭൂമി തരിച്ചതാണ് ഞാന്‍ വീഴാന്‍ കാരണം. എന്തായാലും ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് ഇടിവീണ സ്ഥലത്ത് പെട്ടുപോകാതിരുന്നത് എന്നവര്‍ പറഞ്ഞു. ഭൂമി തരിച്ചതിന്‍റെ പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ കടയിലുള്ളവരും അനുഭവിച്ചതാണ്‌. അതിലൊരാള്‍ തന്‍റെ വിരലിലെ രോമങ്ങള്‍ കരിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞു സ്വന്തം കൈകള്‍ കാണിച്ചു തന്നത് ഓര്‍മയിലുണ്ട്.

ഇനിയൊരു രഹസ്യം പറയാം. ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ വീണ പൂച്ചയ്ക്ക് പച്ചവെള്ളം കണ്ടാലും പേടിയാവും എന്ന് പറയാറില്ലേ? അതാണ്‌ ഇപ്പോഴും എന്‍റെ അവസ്ഥ. മഴയും മഴക്കാലവുമൊക്കെ എനിക്കിഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ, ഇടിമിന്നല്‍ ഇപ്പോഴും എന്നില്‍ ഭയങ്കരമായ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്നു. അത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാനിപ്പോഴും പഴയ ആറാംക്ലാസ്സുകാരന്‍ കുട്ടിയാവും.

ബുക്ക്‌ റിവ്യൂ

April 5th, 2012

Email this page

എഴുത്തില്‍ ദേശം അടയാളപ്പെടുന്ന വിധം

ബുക്‌ന്യൂസ് / റഹ്മാന്‍ കിടങ്ങയം

പുസ്തകം: ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍
എഴുത്തുകാരന്‍ : അബു ഇരിങ്ങാട്ടിരി
വിഭാഗം: നോവല്‍
പേജ്: 200
വില: 100 രൂപ
പ്രസാധകര്‍: മാതൃഭൂമി ബുക്‌സ്, കോഴിക്കോട്

അബു ഇരിങ്ങാട്ടിരിയെ ഏറനാടന്‍ മിത്തുകളുടെ കഥാകാരന്‍ എന്നുവിളിക്കാം. നോവലായാലും കഥയായാലും അതിന്റെ രചനാ ശില്പത്തില്‍ കൃത്യമായ ലക്ഷ്യ ബോധത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കപ്പെടുന്ന മിത്തുകളുടെയും പുരാവൃത്തങ്ങളുടെയും എരിവും പുളിയും നല്‍കുന്ന വായനാരസം ചില്ലറയല്ലെന്ന് അബുവിന്റെ കൃതികളോരോന്നും സാക്ഷ്യ പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ദേശത്തിന്റെ പേരും പെരുമയും പുരാവൃത്തവും രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ ഏറനാടിന്റെ ഭൂതകാലചരിത്രം, ഐതിഹ്യങ്ങള്‍, വിശ്വാസങ്ങള്‍, ജനജീവിതം എന്നിവ സന്നിവേശിപ്പിച്ചെടുത്ത് രചന നിര്‍വ്വഹിക്കാനുള്ള ഈ എഴുത്തുകാരന്റെ മിടുക്ക് എത്രത്തോളമെന്ന് ”ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍” എന്ന നോവല്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ ബോധ്യമാവും.

ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ എന്ന കൃതി എന്താണെന്ന് പുസ്തകത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ പറയുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: ‘ഇതൊരു കിസ്സയാകുന്നു. ചേറുമ്പ് കിസ്സ. കിസ്സ എന്നാല്‍ എന്തെന്ന് താങ്കള്‍ക്കെന്തറിയാം? പറയാം, അതൊരു ചിരപുരാതനമായ അറബി വാക്കാകുന്നു. അതിന്റെ അര്‍ഥം കഥ, കെട്ടുകഥ, കേട്ടകഥ, ഇതിഹാസം, പിന്തുടരല്‍, ചരിത്രം എന്നൊക്കെയാകുന്നു. ഈ നൂററാണ്ടിലെഴുതപ്പെടുന്ന ആദ്യത്തെ കിസ്സയാകുന്നു ചേറുമ്പ് കിസ്സ. ലാശക്ക ഫീഹീ.. അതില്‍ യാതോരു സംശയവുമില്ല’.

മുകളില്‍പ്പറഞ്ഞ പ്രസ്താവനകളെ ന്യായീകരിക്കുന്ന രീതിയില്‍ ത്തന്നെയാണ് ഈ നോവല്‍ അവതരിപ്പിക്ക പ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുടെയും കെട്ടുകഥകളുടെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും വാമൊഴി കഥകളുടെയും ഭാവനാക്കഥകളുടെയും സമ്മിശ്രമായ ഇഴുകിച്ചേരലുകളാണ് ഈ നോവല്‍. കഥകളും ഉപകഥകളുമായി വ്യന്യസിക്കപ്പെട്ട ഇതില്‍ കഥയേത്, കെട്ടുകഥയേത് എന്ന് വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത വിധം ലയിച്ചുചേര്‍ന്ന ഒരവസ്ഥകാണാം.

നിയതവും ക്രമബന്ധിതവുമായ ഒരു കഥയോ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്തു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു കഥാപാത്രമോ ഈ നോവലില്ല എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. എന്നാല്‍ ഓരോ അധ്യായത്തിലും കയറിവരുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഓരോന്നും അദൃശ്യമായ ഒരു ചങ്ങലയാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് നായക സ്ഥാനത്തേക്ക് തള്ളിക്കയറി വരുന്നത് കൗതുകപ്പെടുത്തും. എങ്കിലും പള്ളി ദര്‍സില്‍ ഓതിത്താമസിക്കുന്ന സൈതാലി മുസ്‌ലിയാരും അരമുറം മൊല്ലാക്കയുടെ തെറിച്ച മകന്‍ ഉബൈദും തുല്ല്യ പ്രാധാന്യമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളായി നോവല്‍ശില്‍പ്പത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അവര്‍ക്കു പിറകില്‍എണ്ണമററകഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഒരുകാര്‍ണിവെല്‍വേദിയിലെന്നപോലെസവിശേഷമായസ്വഭാവതാളങ്ങള്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ച് നോവല്‍ ഭൂമികയിലൂടെ മദിച്ചു പുളച്ചു രസിക്കുന്നത് കാണാം.

കുഞ്ഞാണി മുസ്‌ലിയാരും അരമുറം മൊല്ലാക്കയും മുതവ്വക്കുഞ്ഞാലനും ആലിപ്പുലിയും പായിമ്മറും മുത്തെലിയും കുഞ്ഞുണ്ണീശനും മൂരിച്ചേക്കുവും മുട്ടമാനുവും മങ്കൂസനും പാററക്കോയത്തങ്ങളും പത്തിരി പ്പാത്തുവും ബിയ്യുമ്മയും തിത്തുണ്ണിയും സൗദാമിനി യേടത്തിയും വിമലയും ആയിശയു മൊക്കെ ഒത്തുചേര്‍ന്ന് നിര്‍മ്മിക്കുന്ന ഗ്രാമ്യ ജീവിതത്തിന്റെ ലയതാളങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ കഥാപ്രപഞ്ചം നോവല്‍വായനയെ ഏറെ ഹൃദ്യമാക്കുന്നുണ്ട്.

ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളിലെ ഏററവും ഹൃദ്യമായ വശം അതിലെ ഏറനാടന്‍ ഭാഷയുടെ തെളിമയും ലാളിത്യവുമാണെന്ന് പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ. ഗ്രാമങ്ങള്‍ അതിവേഗം നഗരങ്ങളായി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തിനോടൊപ്പം നമ്മുടെ നാട്ടുഭാഷകളും മധുരവും എരിവും നഷ്ടപ്പെട്ട് നപുംസകത്വം പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലത്ത് പോയ കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പുകളില്‍ നിന്ന് ഏറനാടന്‍ നാട്ടുഭാഷയുടെ വെണ്‍മുത്തുകളെ പെറുക്കിയെടുത്ത് കാഴ്ചവെക്കുന്ന ഈ കൃതി ഒരു ചരിത്രരേഖ ആയിമാറുകയാണ്.

‘അഞ്ചുനേരം ന്റുട്ടിക്ക് വേണ്ടിയാ ദൊആ.. അന്നെപ്പോലൊരു കൊത്തിരി ക്കൊള്ളീനെ പടച്ചോം എന്തിനാണാവോ ഇച്ച് തന്നത്’ എന്ന് ഉബൈദിന്റെ ഉമ്മ പറയുമ്പോള്‍ സ്‌നേഹത്തിന്റെ തെളിനീരുറയുന്നത് ബോധ്യമാകും.

പുരോഗതിയും സാക്ഷരതയും തീര്‍ത്ത സാംസ്‌കാരിക മുന്നേററത്തില്‍ അടി പതറിപ്പോയ നാട്ടു ഭാഷയുടെ ചൈതന്യം തിരിച്ചു പിടിക്കലാണ് ഈ നോവലിന്റെ ധര്‍മ്മമെന്ന് തോന്നിപ്പോകുന്നു. കാലം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ പല ഗ്രാമീണ പദങ്ങളും വാമൊഴി വഴക്കങ്ങളും ഈ നോവലില്‍ കണ്ടെടുക്കാനാവും. മഞ്ഞത്തി (സ്ത്രീ), എന്താമാണ്ടൂ (എന്തുവേണം?), ദൊഅര്‍ക്കണം (പ്രാര്‍ഥിക്കണം), കൊലപ്പനോട് (വൃത്തികെട്ടവനോട്), ച്ചുററില്ല (എനിക്കറിയില്ല), ഐരി (അരി), തംസണ്ടോ (സംശയമുണ്ടോ), തെണ്ണിപ്പ് (തോന്നിവാസം), കായി (പണം), തച്ചിരുമ്പ്വ (അലക്കുക), ആച്ചിര്യേം കുത്തല് (ശൃംഗരിക്കല്‍), ചെന്തുക്കുട്യേന്‍, ജാക്ത്ര്താന്‍, മോല്യേരുമാസ്‌ററുമുക്രി തുടങ്ങി രസകരവും താളബോധവുമുള്ള പദങ്ങള്‍ സംഭാഷണങ്ങളില്‍ നിറയെ കടന്നു വരുന്നത് കാണാം.

പരിഹാസ്യമാണ് ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ എന്ന നോവലിന്റെ പ്രകടിത മുദ്ര എന്നു പറയാം. ചരിത്രം പറയുമ്പോഴും ഐതിഹ്യങ്ങളെ കോറിയിടുമ്പോഴും നോവലിസ്‌ററിന്റെ തൂലികത്തുമ്പത്ത് പരിഹാസത്തിന്റെ ഒരു വഴുവഴുപ്പുണ്ട്. പുള്ളിപ്പശുവിന് അതിസാരം വന്നിട്ട് ഒരു നൂലുണ്ടയുമായി ഓടിവരുന്ന അസ്സങ്കുട്ടി എന്ന നിഷ്‌കളങ്കനായ കര്‍ഷകന്, മന്ത്രങ്ങളറിയാത്ത സൈതാലി എന്ന മുസ്‌ലിയാരു പയ്യന്‍ പ്രാര്‍ഥിച്ച് നൂലില്‍ ഊതിക്കൊടുക്കുന്നതും അത് കെട്ടിയ പശുവിന്റെ രോഗംമാറുന്നതു വായിക്കുമ്പോഴും, ഏനു ഹാജിയുടെവീട്ടിലെ സദ്യയ്ക്കു ശേഷം എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു മുറം സ്വര്‍ണ്ണം വിതരണം ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് ചെന്ന മെല്ലാക്ക തന്റെ ഊഴമെത്തിയപ്പോള്‍ അത് അരമുറമായി ചുരുങ്ങിയത് കണ്ട് പിണങ്ങി ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നതും അന്നേരം പെട്ടെന്നുറക്ക മുണര്‍ന്ന് താന്‍ കണ്ടത് സ്വപ്നമാണെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനംനൊന്ത് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് ‘അരമുറേങ്കീ അരം മുറം ഇങ്ങ്ട്ട് കൊണ്ട ബലാലേ’ എന്ന്‌ വിളിച്ചു കൂവിയതും അന്നു മുതല്‍ അദ്ദേഹത്തിന് അരമുറം മൊല്ലാക്ക എന്ന ഇരട്ടപ്പേര്‌വീണ കഥ വായിക്കുമ്പോഴും മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ശുദ്ധഹാസ്യം വായനക്കാരനെ രസിപ്പിക്കാതിരിക്കില്ല.

ഗതകാലത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി അവശേഷിക്കുന്ന ഗ്രാമ്യചിത്രങ്ങള്‍ പലതും ഉത്ഖനനം ചെയ്‌തെടുക്കുന്ന ചിത്രകാരന്റെ നിയോഗം ഏറെറടുക്കുന്നുണ്ട് ഈ നോവലില്‍ അബു ഇരിങ്ങാട്ടിരി. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ചേറുമ്പിന്റെ ചരിത്രവും പുരാവൃത്തവും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നാള്‍വഴികളില്‍ കൂടി വായനക്കാരനിലെത്തിക്കുന്ന രചനാതന്ത്രം ഭംഗിയായി വിജയിക്കുന്നുമുണ്ട്. ചേറില്‍പ്പോലും ധാരാളം ഇരുമ്പയിര് കണ്ടതു കൊണ്ടാണെത്രെ ”ചേറുമ്പ്” എന്ന പേര് ദേശത്തിന് ചാര്‍ത്തിക്കിട്ടിയത്. അക്കാലങ്ങളില്‍ യൂറോപ്പിലേക്കും അറേബ്യയിലേക്കും കയററി അയച്ച ഇരുമ്പ് ചേറുമ്പില്‍നിന്ന് ഖനനം ചെയ്‌തെടുത്തതായിരുന്നു പോലും. അന്ന് ഇരുമ്പായിരുന്നെങ്കില്‍ ഇന്ന് ഇരുമ്പിനേക്കാള്‍ കരുത്തുള്ള യുവത്വങ്ങളെയാണ് അറേബ്യയിലേക്കും മററും കയററി അയക്കപ്പെടുന്നത് എന്നും നോവല്‍ പരിഹസിക്കുന്നു.

ഖുര്‍ ആനിന്‍േറയും ഇസ്‌ലാം മതദര്‍ശനങ്ങളുടെയും തണലില്‍ ജീവിച്ചു പോകുന്ന ചേറുമ്പ് ഗ്രാമത്തിലെ പച്ചമനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ചു പോകുന്ന തീക്ഷ്ണ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളുടെയും ജീവിത ദുരന്തങ്ങളുടെയും കഥയാണ് അബു ഈ നോവലില്‍ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത്. ചേറുമ്പ് എന്നത് ഒരു സാങ്കല്‍പ്പിക ദേശമൊന്നുമല്ല. നോവലില്‍ തന്റെ ആത്മാംശം കലര്‍ന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ആമുഖത്തില്‍ എഴുത്തുകാരന്‍ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്ന സ്വന്തം ദേശചരിത്രം കൂടിയാണത്.

എഴുത്തിന്റെ പൂര്‍ണ്ണതക്കായി ഒരു പക്ഷെ, എല്ലാ സര്‍ഗധനരായ എഴുത്തുകാരെയും പോലെ ചില അതിശയോക്തികളെയും അതിയുക്തികളെയും കൂട്ടുപിടിച്ചിരിക്കണം. എങ്കിലും നോവല്‍ വായിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ വായനക്കാരന്, ഏററവും ചുരുങ്ങിയത് ഏറനാട്ടുകാരനായ ഒരു വായനക്കാരന് എല്ലാകഥാപാത്രങ്ങളും തനിക്കുചുററും കാണുന്നവര്‍ തന്നെയെന്നു തോന്നിപ്പോയാല്‍ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല.

‘പൂര്‍വ്വികരായ എഴുത്തുകാര്‍ മുസ്‌ലിം സമുദായ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഇസ്‌ലാമിക മിത്തുകളില്‍ നിന്നും കാണാതെ പോയതെന്ത് എന്ന അന്വേഷണവും മലയാളത്തില്‍ ഇതുവരെ ആരും അവതരിപ്പിക്കാത്ത പള്ളി ദര്‍സുകളിലെ പാവം മുസ്‌ലിയാരു കുട്ടികളുടെ ജീവിതവും ഏറനാടന്‍ ഭാഷാ സൗകുമാര്യവുമാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെയൊരു നോവല്‍ എഴുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്’- എന്ന് പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തില്‍ നോവലിസ്‌ററ് പറയുന്നുണ്ട്. ചരിത്രത്തേയും ഐതിഹ്യങ്ങളേയും വളച്ചൊടിക്കുകയല്ല, അവയെ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായ വിധം വളക്കൂറുള്ള മനസ്സുകളിലേക്ക് പറിച്ചുനടുകയാണ് തന്റെ ദൗത്യമെന്ന് തിരിച്ചറിവുള്ള ഒരുഎഴുത്തുകാരനു മാത്രമേ ‘ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍’ പോലുള്ള മഹത്തായ ഒരു നോവല്‍ സാധ്യമാവൂ.

rahmankidangayam@gmail.com

പുസ്തക റിവ്യൂ

A½ : hmÕ-ey-¯nsâ KÔhpw kv]Àihpw

jmln-Z. Fw

A£-c-§-fn-eqsS ]qÀ®-X-bn-se-¯n-¡m³ Ign-bm¯ `mh-amWv amXr-Xzw. s]m¡nÄs¡mSn _Ô-¯n-\-¸pdw kv{Xo kl-P-amb \nÀ½e-X-bpsS ssZho-I-`m-hw. A½ F¶Xv Poh-\pÅ Hmtcm krjvSn-bp-sSbpw BZn-t_m-[-am-Wv. Imcy-Im-c-W-§Ä hgn Øm]n-s¨-Sp-¡m-hp¶ _Ô-aà A½bpw k´m-\-§fpw X½n-ep-Å-Xv. AXpsIm­v Xs¶ A½-sb-¡p-dn-s¨-gp-Xp-t¼mÄ Bi-b-§Ä {Iao-I-cn-s¨-gpXn ^en-¸n-¡m³ {ian-¨mepw aqÀ¯-`m-h-§Ä ssIh-cp-¯pI Ft¸mgpw km[y-am-sb¶p hcn-Ã. F¶n«pw A¯cw HmÀ½-IÄ Fgp-X-s¸Sm³ sh¼Â sImÅp¶ Pohn-X-t_m-[y-ambn Hmtcm-cp-¯-cp-sSbpw DÅn-en-cp¶v hn§p-¶p-­m-hpw.

Cu Hcp hn§-ensâ HmÀ½ ]pXp-¡-emWv dlvam³ InS-§bw FUn-äp-sNbvX "A½-tbmÀ½" F¶ ]pkvX-Iw. tX¨p-an-\p¡n ]qÀ®-bn-te-s¡-¯n¨ A½-bn-tes¡mcp Xncn-ªp-t\m-«w. ]t£ C\n-sbm¶pw AhÀ¡mbn sN¿m³ _m¡n-bnà F¶ kXy-amWv ]e-t¸mgpw Ah-ti-jn-¡p-¶-Xv. Cu Hcp tXm¶Â Cu ]pkvX-I-¯nsâ hmb-\-bn-ep-S-\ofw \s½ Atem-k-c-s¸-Sp-¯p-¶p-­v. GtXm Hc-RvPmX _Ôw FÃm A½-am-tcbpw tImÀ¯n-W¡p¶p. A½a\-Ên\v ap¼n FÃm IW-¡p-Ifpw sXäp-I-bm-Wv.-A-½-sb¶ kpc-£n-X-Xz-t_m[w a\p-jys\ ]qÀ®-\m-¡p-¶pþ bYmÀ° a\p-jy-\m-¡p-¶p.

"" c­v Znhkw Ignªv Rm³ htÃy-«sâ ho«nÂt]m-bn. Ahn-Sv¶v Iªn-shÅw IpSn-¨p-sIm­ncns¡ GS¯n ]d-ªp. A½ acn-¨Xv \n\-¡p-th-­n-bn-«mWv. ]«n-Wn-In-S-¶mWv A½ acn-¨-Xv."" tImhn-esâ "A½-ssZhw" F¶ HmÀ½-¡p-dn-¸n-eq-sS-bmWv HmÀ½-I-fpsS XpS-¡w. C.-Fw. Fkv \¼q-Xn-cn-¸m-Sv, s]m³Ip¶w hÀ¡n, sNdp-Im-Sv, Fkv.sI s]mä¡m-Sv, C.sI \mb-\mÀ, Ipªp-®n-amjv, \nXy-ssN-X-\y-bXn, A¡n-¯w, Fw.Sn hmkp-tZ-h³ \mbÀ, hn.-Fkv ANyp-Xm-\-µ³, ap­qÀ tkXp-am-[-h³, {ioIp-am-c³ X¼n, C.-Sn.-ap-l-½Zv _joÀ, C{_mlnw sh§-c, Fw.-F³ Imc-tÈ-cn, ]n.-kp-tc-{µ³, AIv_À I¡-«nÂ. Aw_n-Im-kp-X-³ am§m-Sv, \me-¸m«v kptem-N-\, I¸ä \mcm-b-W³, H.hn. Dj, keow-Ip-amÀ, tUm.-JZoP apwXm-kv, Rc-f¯v lcn-tKm-hn-µ³,.... XpS§n kaq-l-¯nsâ hnhn[ Xe-§-fn-epÅ Adp-]-tXmfw hyàn-I-fpsS A½-tbmÀ½I-fmWv Cu ]pkvX-I-¯nsâ DÅ-S-¡w. "" A½-bpsS Ic-¨n Ahkm-\n-¡p-t¼mÄ R§-sfm¶n¨v Ic-ªp.B Ic-¨n-en¶pw Fsâ Ic-¨n-embn a\-Ênsâ CS-\m-gn-bn am{X-a-Ã. FÃm AI-§-fnepw apg-§p-¶p.""þ Ipªp-®n-am-jnsâ HmÀ½-IÄ \s½bpw Ic-bn-¡p-w. sF sI sI Fw sâ a-c-W-¯nsâ ]nSn-bn-e-a-cp¶ A½, bp F JmZ-dnsâ Hcn-¡epw ImWm¯ A½, Im«p-I-­n-bpsS \Sp-hn aI\pth­n hnf-¡p-I-¯n-¨p-sh¨ Sn. ]ß-\m-`sâ A½, _jo-dnsâ IY-IÄ hmbn-¨p-tIĸn-¡p-t¼mÄ s]m¶t¦ms« Xd-hm-«n-epÅ ]¯m-b-¯n \n¶v henb s]«n Xpd¶v B\-bpsS s\än-¸«w ImWn-¨p-sImSp¡p¶ ]n.sI ]md-¡-S-hnsâ D½, Xm³ BIm-\m-{K-ln-¨Xv aIÄ \nd-th-än-bXv \nÀhr-Xn-bmbn sIm­p\-S¶ JZo-Pm-apw-Xm-knsâ D½ XpS§n Hmtcm A\p-`-h-§fpw A½`mh-¯nsâ hnhn[ Xe-§Ä HmÀs¯-Sp-¡p-I-bm-Wv. "" F{X-]-d-ªmepw ]ns¶bpw ]d-bm³ _m¡n-bm-hp¶ Hcp kz]v\-Im-hy-amWv F\n-s¡sâ A½" þ I¸ä \mcm-b-Wsâ kvacW Cu ]pkvX-I-¯nse Hmtcm A\p-`-h-§fpw icn-sh-¡p-¶p.

A½ F¶ kXys¯ A\p-`-h-§-fpsS NqSpw Nqcpw G¸n¨v hmb-\-¡m-cn-te¡v ]I-cp-I-bmWv Cu ]pkvX-Iw. AXp-sIm­v Xs¶ CsXmcp hnip-²-{KÙw t]mse hmbn-¡-s¸-tS-­-Xm-Wv. A½n-ª-¸m-ensâ tI«-dnª cpNntb \½p-sS-sbms¡ \mhn³Xp-¼n-eq-Åp. "A½-tbmÀ½" Duän-¡p-Sn¨ ape-¸m-ensâ Adn-bm¯ cpNn \½psS \m¡n-se-¯n-¡p-¶p. _Ô-§Ä _m²y-X-bm-hp¶ AWp-Ip-Spw-_-¯nsâ Ime¯v Xncn-¨-dn-hnsâ Nn´ {]k-cn-¸n-¡m³ Cu ]pkvX-I-¯n\v Ign-tª¡pw. Hmtcm t]Pn \n¶pw hmÕ-ey-¯nsâ KÔhpw ape-¸m-ensâ a[p-chpw In\n-bp¶ \nÀ½-eX Xs¶-bmWv hmb-\-bpsS hgn-bn Cu ]pkvX-Is¯ A]qÀÆm-\p-`-ham¡n amäp-¶Xv. ssIcfn _pIvknsâ A\p-_Ô {]km-[I-cmb I_\n _pIvkv BWv {]km-[\w \nÀÆ-ln-¨n-cn-¡p-¶-Xv.

ഫിലിം റിവ്യൂ

പ്രാക്തന സമൂഹങ്ങള്‍ അറം പറ്റുന്ന വിധം

(ചോലനായ്കന്മാര്‍ എന്ന ആദിവാസി ഗോത്രം അനുഭവിക്കുന്ന ദുരിതങ്ങളെ കുറിച്ച ഡോകുമെന്ററി )

ഇരുളിന്റെയും ദുര്‍ബലമായ വെളിച്ചത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക്‌ തുളുമ്പി വീഴുന്ന വ്ദേശ മദ്യത്തിന്റെ ഗുല് ഗുല് ശബ്ദം .മദ്യഗ്ലാസ്സു പിടിച്ച പെന്കാരത്തിന്റെ ഗോത്രക്കരുപ്പിലെക്ക് ക്യാമറ വഴുതി നെങ്ങുംബോഴാണ് പ്രേക്ഷകന്റെ കണ്ണുകള്‍ പതറാന്‍ തുടങ്ങുക.ഉറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ തോട്ടിളിന്നരികിളിരുണ്ണ്‍ ഗ്ലാസ് ചുണ്ടിലെക്കുയര്തുന്ന അമ്മയുടെ കാഴ്ച്ചപ്പിറകില്‍ പാതിയുറക്കത്തില്‍ കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍ പശ്ചാത്തലമായി കേള്‍ക്കാം രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയില്‍ ഒറ്റക്കിരുന്നു മദ്യപിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ മുളക്കച്ചയഴിക്കുന്നതിനു പകരംബ്രാണ്ടി ഗ്ലാസ്സില്‍ വിരല്‍ മുക്കി കുഞ്ഞു ചുണ്ടില്‍ വെക്കുമ്പോള്‍ പ്രേക്ഷകന്റെ പതര്‍ച്ച ഞെട്ടലായി മാറുന്നു.ഒടുവില്‍ ചാണകം മെഴുകിയ തറയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീഴുന്ന മദ്യക്കുപ്പിയില്‍ നിന്ന് തൂവിപ്പരക്കുന്ന ലഹരിനനവിലെക്ക് വാടിയ ചേമ്പിന്‍ തണ്ടായി ചെരിഞ്ഞു വീഴുന്ന യുവതി. അന്നേരമാണ് അവരുടെ വരവ് നാഗരികരായ ചൂഷകരുടെ ക്യാന്വാസ് ഷൂസിന്റെ ശബ്ദമില്ല

ചെറിയ കഥകള്‍

പ്രണയം

''നീ ഭൂമി, ഞാന്‍ ആകാശം ''
എന്റെ ഉപമ കേട്ടപ്പോള്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ പറഞ്ഞു ;
''ശരി,എങ്കില്‍ നീ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുക.ഞാന്‍ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടെയിരിക്കട്ടെ''

ഉള്ളി

''ഉള്ളിയോടുപമിക്കാം നിന്റെ മനസ്സിനെ''
''എന്തെ അങ്ങനെ തോന്നാന്‍ ?''
''എത്ര തോലുപോളിച്ചാലും അതിനുള്ളില്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും നിഗൂഢതയുടെ അടരുകള്‍''
''ക്ഷമ തീരെ കുറവാണെങ്കില്‍ ഒരു കത്തിയെടുത്ത്‌ നെടുകെ പിളര്ന്നോളൂ .എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും ഒറ്റയടിക്ക് വെളിവാകുമല്ലോ''
''വേണ്ട.അതോടെ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞു എവിടെയെങ്കിലും അലസമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പൈങ്കിളി പുസ്തകമാവും നീ എനിക്ക് ''

ദാമ്പത്യം

പ്രണയം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുത്തതായിരുന്നു
രണ്ടുപേരും ഉദ്യോഗസ്ഥരായി സ്വന്തം കാലില്‍ നില്‍ക്കാനായപ്പോള്‍ അവനവന്റെ ഈഗോ ജെ സീ ബീ ആയി മാറി .
ഇപ്പോള്‍ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു കുറെ നെടുവീര്‍പ്പുകളും അശ്രുബിന്തുക്കളും ..